Your browser does not support JavaScript!

Είσοδος
   
background image background image background image
fulls
logo Ρόδος
ΝΗΣΙΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

Μύθος- Ρόδος

Πολλοί μύθοι του αρχαίου κόσμου αναφέρονται στο σμαραγδένιο νησί της Ρόδου. Τη χαρακτήρισαν ηλιογέννητη, αλλά και αφροπλασμένη επιχειρώντας να ιστορήσουν πειστικά την καταγωγή της. Ο Πίνδαρος στον έβδομο Ολυμπιόνικο, που συγκαταλέγεται στους ποιητικότερους επινίκιους ύμνους,  δοξολογεί τον περιώνυμο Ρόδιο «Πύκτη» Διαγόρα για την νίκη του σε αγώνες πυγμαχίας στην Ολυμπιάδα του 464 π.Χ. Στην ωδή αυτή, που οι παραδόσεις ήθελαν να έχει χαραχτεί με χρυσά γράμματα στο ναό της Λυδίας Αθηνάς, παρουσιάζονται οι γοητευτικοί μύθοι για τη δημιουργία του νησιού και τους πρώτους κατοίκους του.  Υπαινισσόμενος τον δωρικό αποικισμό της Ρόδου, διηγείται την ιστορία του Τληπόλεμου από την Τίρυνθα που έγινε ο πρώτος οικιστής της. Όταν αυτός σκότωσε τον Λικύμνιο, τον αδελφό της Αλκμήνης, το Μαντείο των Δελφών τον πρόσταξε να φύγει με τα πλοία του από τη χώρα της Λέρνης και να καταπλεύσει στο νησί της Ρόδου.

Ένας άλλος μύθος ήθελε τον Δία, τον  θεό που χαρίζει το φώς στους ανθρώπους, να έχει  παραγγείλει  στους Ρόδιους, που ήταν παιδιά του, να κτίσουν βωμό προς τιμή της πολεμόχαρης κόρης του Αθηνάς   και να κάνουν θυσίες.  Αυτοί ανέβηκαν στην ακρόπολη  και ανέγειραν το ναό,  αλλά ξέχασαν να πάρουν τη  φωτιά για τις θυσίες. Τότε ο Δίας σύναξε τις χρυσές νεφέλες του και έστειλε στη πόλη χρυσή βροχή.   Σε ανταπόδοση,  η γαλανομάτα Αθηνά τους έδωσε το χάρισμα να είναι οι κορυφαίοι σε όλες τις τέχνες, έτσι ώστε  κανένας να μη μπορεί να συγκριθεί με τα έργα των χεριών τους. Από τότε  η πόλη τους γέμισε με αγάλματα που έμοιαζαν να έχουν ζωή και να σαλεύουν.

 

Τι λένε οι παλιοί μύθοι

Όπως εξιστορούν οι παλιοί μύθοι των ανθρώπων, σύμφωνα με τον Πίνδαρο, όταν οι θεοί μοίραζαν τη γη,  το νησί της Ρόδου δεν φαινόταν ακόμη, αφού βρίσκονταν μέσα  στα σκοτεινά βάθη της αλμυρής θάλασσας. Όταν εκείνοι ξέχασαν να βάλουν κλήρο για τον θεό Ήλιο-Απόλλωνα που ήταν απών, εκείνος θύμωσε που δεν πήρε το μερίδιό του. Παρόλο που ο Δίας του υποσχέθηκε καινούρια μοιρασιά, εκείνος αρνήθηκε,  γιατί είπε πώς είδε από τα βάθη της θάλασσας να αναδύεται στον αφρό μια χώρα που με την πλούτο της θα έτρεφε πολυάριθμους ανθρώπους. Ο Ήλιος ζήτησε από τηνΜοίρα Λάχεση με το χρυσό χτένι,  όταν το νησί της Ρόδου βρεθεί μέσα στο αιθέριο φώς να γίνει δικό το. Αφού έβαλε τους θεούς να ορκιστούν ότι θα ήταν πάντα δικό του, ο πατέρας των ηλιαχτίδων έσμιξε με την Ρόδο(η) και απόκτησε επτά προικισμένα με γνώση παιδιά.  Οι απόγονοι του Ήλιου, οι Ηλιάδες, ήταν οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού. Ένας από αυτούς, ο Κέρκαφος,  έγινε πατέρας  του Κάμειρου που ήταν ο μεγαλύτερος, του Ιαλισού και του Λίνδου. Στα τρία αυτά παιδιά μοιράστηκε η πατρική γη της Ρόδου, και έτσι ο καθένας είχε τη δική του, ομώνυμη, πόλη. 

Στο ίδιο μοτίβο ο Όμηρος είχε πρωτύτερα  ιστορήσει  για τον βασιλιά Τριπτόλεμο που ήταν γιος του Ηρακλή και πήρε μέρος στον  Τρωικό πόλεμο με εννέα ροδίτικα πλοία. Αυτός όμως  σκοτώθηκε από τον σκληροτράχηλο Σαρπηδώνα, που ήταν γιός της Ευρώπης και του Δία. Κατά την απουσία του βασίλευε στη Ρόδο η γεμάτη σωφροσύνη γυναίκα του, Πολυξώ, που ήταν απαρηγόρητη  για το χαμό του άνδρα της. Όταν η ωραία Ελένη έφθασε στο νησί για να ζητήσει άσυλο, αυτή την κρέμασε από ένα δένδρο ως υπαίτια της καταστροφικού πολέμου.  Όμως οι Ρόδιοι παρά την αγάπη τους για τη βασίλισσά τους, γεμάτοι φόβο για την οργή του Ξένιου Δία που προστάτευε τους ικέτες που  κυνηγημένοι ζητούσαν προστασία, απαίτησαν να χτιστεί στο τόπο της εκτέλεσής της έναν ναός αφιερωμένος στη Δενδρίτιδα Ελένη.

 

Τα δαιμονικά πνεύματα των μετάλλων

Ένας άλλος μύθος με αρκετές παραλλαγές που σχετίζεται με την ανακάλυψη της χρήσης των μετάλλων και τη θαυμαστή, και συνάμα απόκρυφη στα αρχαία χρόνια, τέχνη της μεταλλουργίας,  αναφέρεται στους Τελχίνες της Ρόδου.  Αυτοί ήταν  τα δαιμονικά πνεύματα των μετάλλων,  ονομάζονταν Χρυσός, Άργυρος και Χαλκός,  και έμαθαν στους ανθρώπους την κατεργασία τους. Σύμφωνα με τον ιστορικό της ύστερης αρχαιότητας Διόδωρο τον Σικελιώτη, οι Τελχίνες ήταν γιοι της θάλασσας. Αυτοί μαζί με την Καφίρα ανέλαβαν την ανατροφή του Ποσειδώνα με εντολή της Ρέας. Όταν ο Ποσειδώνας έγινε παλληκάρι κοιμήθηκε με την  Αλία, αδελφή των Τελχίνων, και απέκτησε μια κόρη που ονομάστηκε  Ρόδος. Τα αρσενικά παιδιά του εξορίστηκαν στα έγκατα της γης, ενώ η Αλία έπεσε στη θάλασσα και πήρε το όνομα Λευκοθέα.  Οι Τελχίνες, κατά την αφήγηση των   μυθογράφων, ήταν μάγοι και γόητες,  κατασκεύαζαν φίλτρα από τις ρίζες των φυτών και μεταμορφώνονταν κατά βούληση.  Ήταν αμφίβια όντα, μισοί άνθρωποι και μισοί ψάρια, με  μεμβράνες ανάμεσα στα δάκτυλα των ποδιών τους. Όταν λοιπόν, σύμφωνα με τον μύθο, η Ρόδος καλύφτηκε από τα νερά της θάλασσας, οι Τελχίνες έφυγαν από το νησί αφού πρώτα το κατέβρεξαν με τα νερά της Στυγός  και την κατέστησαν άγονη.

Κοινός άξονας όλων αυτών των ροδιακών μύθων παραμένει η μακρινή ανάμνηση των  γεωλογικών ανακατατάξεων που συνέβησαν στο χώρο του Αιγαίου, εδώ και  εκατομμύρια χρόνια. Οι κατακλυσμοί, οι σεισμοί και τα ηφαίστεια που δημιούργησαν την πολυνησία του  Αιγαίου, μέσα από τη μυθολογική πλοκή  απέκτησαν την ιστορική τους καταγραφή.

add
Ημερολόγιο
Σεπτέμβριος  2019
Κυρ Δευ Τρι Τετ Πεμ Παρ Σαβ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30
<< >>
Το Αιγαίο μου
EU
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης - Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης
ESPA